دانشگاه تبریز، دانشکده مهندسی برق و کامپیوتر ، s.samadi@tabrizu.ac.ir
چکیده: (65 مشاهده)
در سالهای اخیر، هوش مصنوعی با ورود گسترده به حوزه هنر معاصر، مرزهای سنتی میان خلاقیت انسانی و تولید ماشینی را با چالشهای عمیق نظری و اخلاقی مواجه کرده است. مقاله حاضر با رویکردی میانرشتهای و انتقادی، ابتدا به تبیین مفاهیم بنیادینی همچون اصالت اثر، قصد مؤلف، شفافیت الگوریتمی و مسئولیت اخلاقی در زمینه هنر دیجیتال میپردازد و سپس با بررسی نمونههای موردی مطرح (NTOO، Beatles: Now and Then، Next Rembrand و Lil Miquela) نقشهای سهگانه هوش مصنوعی را در تولید هنری شامل «ابزار تولید»، «همکار خلاق» و «خالق مستقل» تحلیل میکند. نوآوری اصلی مطالعه، ارائه یک مدل اخلاقی هفتمرحلهای تحت عنوان AI Art Ethics Pathway است که بهعنوان چارچوبی عملیاتی برای ارزیابی و هدایت تولیدات هنری مبتنی بر هوش مصنوعی طراحی شده است. این مدل، با تلفیق تحلیل نظری، بررسی موردی و استنتاج مفهومی، ابعاد اخلاقی خلق دیجیتال را از مرحله تعیین نیت هنری تا مسئولیتپذیری نهایی کاربر پوشش میدهد. یافتههای پژوهش نشان میدهد که کاربست هوش مصنوعی در هنر نه مسئلهای صرفاً تکنیکی، بلکه موضوعی با پیامدهای حقوقی، اجتماعی، فرهنگی و هویتی است که نیازمند سیاستگذاری مسئولانه و ارتقای سواد دادهای در میان هنرمندان و نهادهای فرهنگی است. در پایان، مسیرهایی برای توسعه مدل پیشنهادی در بستر رسانههای دیگر و پیشنهاداتی برای تحقیقات آتی ارائه شده است.
شمارهی مقاله: 6
واژههای کلیدی: هوش مصنوعی، هنر معاصر، خلاقیت، اخلاق در فناوری، مدل ترکیبی انسان - ماشین، اصالت هنری
ارسال پیام به نویسنده مسئول
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |
