fa تحلیل چیدمان‌های لباس‌محور کارینا کایکونن در پرتو نظریه ژیل دلوز و فیلیکس گاتاری (نمونه موردی: چیدمان «آیا هنوز ادامه می‌دهیم؟») هنرهاي تجسمي هنرهاي تجسمي پژوهشي Research <p dir="RTL" style="text-align:justify"><span style="font-size:12px;"><span style="direction:rtl"><span style="unicode-bidi:embed"><span new="" roman="" times=""><span b="" lang="AR-SA" nazanin="">در آثار چیدمانی کارینا کایکونن هنرمند برجسته فنلاندی لباس‌های روزمره با کنار هم قرار گرفتن در ترکیبی جدید، رسانه‌ای چندوجهی را به نمایش گذاشته که فراتر از کارکرد اولیه‌، مفاهیمی چون هویت، زمان و تعامل انسانی را بازنمایی می‌کند. از این رو مساله اصلی پژوهش حاضر چگونگی تبدیل لباس‌های روزمره به نمادهای چندمعنایی است که با هدف تبیین و روشن سازی سازوکار ایجاد معانی پویا و تعاملی با تمرکز بر اثر &laquo;آیا هنوز ادامه می‌دهیم؟&raquo; صورت گرفته است. شناسایی و بازتعریف جایگاه اشیاء روزمره در هنر معاصر ضرورت انجام پژوهش را نشان می دهد و بدین منظور از نظریه‌ اسمبلاژ ژیل دلوز و فلیکس گتاری بهره گرفته شد که مرزهای سنتی میان هنر، واقعیت و تجربه زیسته را به چالش کشیده است. سوال مطرح شده این است که چگونه لباس در چیدمان &laquo;آیا هنوز ادامه می‌دهیم؟&raquo; به تولید معانی جدید و مشارکت مخاطب در معناسازی منجر شده است؟ روش تحقیق، کیفی و مبتنی بر تحلیل محتوای بصری است که به شیوه توصیفی- تحلیلی صورت گرفته است. نتایج حاصله نشان داد که کایکونن در این اثر چیدمانی با استفاده از لباس های دست‌دوم در ساختاری ریزوماتیک، شبکه‌ای غیرسلسله‌مراتبی خلق نموده که هر پیراهن مانند گره‌ای در تعامل با دیگر عناصر، معانی سیال تولید نموده است. همچنین قلمروزدایی از کارکرد سنتی لباس، آن را به نمادی از حافظه جمعی و گذر زمان تبدیل کرده و بازقلمروسازی در فرم‌های قایق‌ مانند، حس شکنندگی و در عین حال همبستگی انسانی را منتقل می‌نماید. این چیدمان همان اسمبلاژ است که با دعوت مخاطب به تجربه‌ای حسی، فضایی تعاملی آفریده و معنا در آن پیوسته در حال بازتولید است.</span></span></span></span><br> &nbsp;</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="font-size:12px;"><span style="font-family:Tahoma;"><span new="" roman="" times="">The primary concern of this study is to explore how everyday clothing transforms into polysemous symbols within Kaarina Kaikkonen&rsquo;s artistic installations, with a particular focus on her work Are We Still Going On? through the lens of Gilles Deleuze and F&eacute;lix Guattari&rsquo;s theoretical framework. This research investigates the role of clothing as a multifaceted medium that transcends its primary function, representing concepts such as identity, temporality, and human interaction. The significance of the study lies in the need to redefine the position of everyday objects in contemporary art and to underscore the capacity of Deleuze and Guattari&rsquo;s philosophy to analyze processes of deterritorialization and reterritorialization, which challenge conventional boundaries between art, reality, and lived experience. The objective of the research is to analyze this installation by emphasizing the concepts of assemblage, rhizome, and body without organs to elucidate the mechanisms through which dynamic and interactive meanings are generated. The central research question is: How does clothing in the installation Are We Still Going On?, by drawing on Deleuze and Guattari&rsquo;s theoretical framework, contribute to the production of multiple meanings and foster active audience participation in meaning-making? The research employs a qualitative methodology, grounded in visual content analysis and a case study of the artwork. The approach integrates philosophical theorization with an examination of the installation&rsquo;s visual and material elements to reveal the interplay between abstract concepts and their artistic manifestation. The findings indicate that Kaikkonen, by utilizing second-hand shirts within a rhizomatic structure, creates a non-hierarchical network wherein each shirt functions as a node interacting with other elements, generating fluid meanings. The deterritorialization of clothing&rsquo;s traditional function transforms it into a symbol of collective memory and the passage of time, while its reterritorialization into boat-like forms conveys a sense of fragility and human solidarity. By inviting the audience into a sensory experience, the installation fosters an interactive space where meaning is continually regenerated.</span></span></span></p> ژیل دلوز, فلیکس گتاری, اسمبلاژ, ریزوم , بدن بدون اندام, کارینا کایکونن, چیدمان لباس, آیا هنوز ادامه می دهیم؟ Karina Kaikkonen, installation, clothing, Gilles Deleuze, assemblage, ",,,Are We Still Going,",,,. 0 0 http://ph.aui.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-1633-3&slc_lang=fa&sid=1 Razieh Mokhtari dehkordi راضیه مختاری دهکردی razieh.mokhtari@sk.ac.ir 10031947532846008165 10031947532846008165 Yes Department of Graphics, Shahrekord University, Iran استادیار گروه ارتباط تصویری، دانشکده هنر و علوم انسانی، دانشگاه شهرکرد Majid Asadi farsani مجید اسدی فارسانی majid.asadi@sku.ac.ir 10031947532846008166 10031947532846008166 No Department of Graphics, Shahrekord University, Iran استادیار گروه ارتباط تصویری، دانشکده هنر و علوم انسانی، دانشگاه شهرکرد